Chaski - De gemeenschap 'Villa Challacollo'

De realiteit van onze gemeenschap.

Hallo! Wij willen jullie graag wat meer vertellen over onze gezinnen en de plek waar we wonen. Dit hadden we in de loop van dit jaar nog niet gedaan, omdat we het nog aan het voorbereiden waren.

Om te beginnen zullen drie kinderen een kort verhaaltje over zichzelf vertellen. Zij geven een goed beeld van onze gezinnen en onze gemeenschap 'Villa Challacollo'.

1. 'Hallo, ik ben Rosicela Mamani, ik ben 11 jaar en ik woon met mijn vader en mijn twee broertjes van 7 en 9 jaar. Mijn oom woont ook bij ons, hij is de broer van mijn vader. We wonen in een klein huisje: mijn broers, mijn vader en ik wonen in één kamer en mijn oom in de andere kamer. Als het regent loopt de straat waarin we wonen vol water, dat stinkt heel erg. Soms hoopt het afval zich op in de waterplassen. Wat ik graag zou willen voor de plek waar ik woon, zijn afvalcontainers, een riolering, tuinen en het allerliefst een grote schoonmaak van het hele gebied. Nu ik toch over mijn familie aan het praten ben, kan ik nog vertellen dat we helaas niet meer met mijn moeder wonen, omdat zij zich slecht gedroeg en een rechter daarom besloten heeft dat wij bij onze vader blijven wonen. Hij verzorgt ons heel goed en geeft ons te eten, en, wat nog belangrijker is, hij geeft ons liefde en steun. In mijn vrije tijd en vakantie kook ik en verzorg ik mijn broertjes. Ik heb ook veel te danken aan mijn oom, omdat hij ervoor gezorgd heeft dat ik naar school kan gaan. Niet om op te scheppen hoor, maar ik ben een van de beste leerlingen van mijn klas, en als ik later groot ben wil ik graag rechten studeren om een goede advocate te worden. Dat is mijn grote droom.'

2. 'Hoi, ik heer Joel López, ik ben 10 jar en ik woon met mijn broers va 16, 15 en 13 jaar. Mijn moeder is verkoopster en woont in La Paz, zij komt ons een keer in de twee weken opzoeken. Mijn vader is op 10 maart van dit jaar overleden, dus mijn broers en ik koken om de beurt. In mijn vrije tijd, zoals in het weekend, doe ik verschillende dingen. Zo doe ik op zaterdag altijd de was en 's zondags verkoop ik gelatines op de markt in het zuiden van de stad. Het geld dat ik verdien geef ik uit aan eten, schoolspullen en dingen voor in huis. Afgelopen weekend was mijn oudere zus jarig en ik heb een broer voor haar gekocht van mijn spaargeld en het geld dat ik verdiend heb met de gelatines. De plek waar wij wonen is heel open; er is niet veel te doen en we wonen temidden van afval en waterplassen. We hebben geen plek waar we kunnen spelen en al helemaal geen tuinen, dus we hopen dat onze gemeente dit ooit zal opmerken en dat de situatie dan kan worden verbeterd.'

3. 'Hallo, ik ben Danitza Calizaya, ik ben 12 jaar en ik woon met mijn oma en mijn tantes. Mijn moeder woont in Argentinië en ik heb één broer van 10 jaar die bij haar woont. Mijn vader is al lang geleden overleden en ik heb twee stiefbroers, want mijn moeder is hertrouwd. Helaas was mijn stiefvader slecht en daarom is mijn moeder weggegaan. Gelukkig woon ik hier heel fijn met mijn oma, want ik krijg goed te eten en ga naar school. Mijn moeder stuurt me iedere maand geld en mijn oma houdt dit voor me bij. Dat doet ze erg goed, want ik kom niks tekort, behalve dan de liefde van mijn moeder. Het goede nieuws is dat ze met oudjaar hier zal zijn en dat we dan naar Santa Cruz gaan om nieuwjaar te vieren. De plek waar ik woon is best mooi, maar er zijn geen plekken voor recreatie zoals speeltuinen of parken. Als ik later groot ben wil ik graag dokter worden en mensen helpen die het het hardst nodig hebben.'

Dit is de realiteit van onze kinderen. Het is erg jammer dat ze zich op zo'n jonge leeftijd al bezig moeten houden met werk en de verzorging van hun broertjes en zusjes, of zelfs hun hele familie, zoals bij Joel het geval is. Aan de andere kant, we lezen ook hoe goed Rosicela voor haar broertjes zorgt en hoeveel ze houdt van haar vader en haar oom. En dan Danitza, een meisjes dat bij haar oma woont, maar vol van verlangen wacht tot het oudjaar is, omdat ze dan samen zal zijn met haar moeder en haar broer.

Ondanks alles zijn de kinderen erg dankbaar dat ze naar school kunnen gaan en al helemaal dat ze aan de speciale programma's kunnen deelnemen dankzij de hulp van Ayni. Daarom willen de kinderen Ayni graag bedanken voor het computerlokaal en niet te vergeten voor de mogelijkheid om deel te nemen aan het Global Teenager Project.